Waarde lezer,
Over een kleine twee weken is het precies één jaar geleden dat ik [1] de originele marathon van Athene heb gelopen. Ik besloot namelijk dat het na een bestuursjaar wel mooi was geweest met het weinige sporten en het tamelijk ongezonde leven. Dus leek het me een heel goed idee om me in te schrijven voor dé originele marathon.
Er doen nog steeds verschillende verhalen de ronde over de herkomst van deze afstand en het ontstaan van de marathon. Het bekendste verhaal is misschien wel dat een soldaat na de overwinning in de Slag bij Marathon het goede nieuws wilde overbrengen naar Athene. Laat de afstand tussen het plaatsje Marathon en het Panathinaiko Stadion in Athene nu precies overeenkomen met de marathonafstand zoals we die tegenwoordig kennen. Dit stadion, dat volledig uit marmer is opgetrokken, vormt bovendien een bijzonder iconische finishplaats.
Goed, ik ben hier niet om een geschiedenisles te geven, maar om jullie mee te nemen naar de dag van de marathon en de wedstrijd zelf.
Om 05.30 uur ging de wekker, zodat we helemaal fris en fruitig rond 06.15 uur richting de bus konden vertrekken. Aangezien de start zo'n 40 kilometer buiten Athene lag, waren er tientallen, zo niet honderden, bussen geregeld die tussen Athene en de startplaats Marathon pendelden. Er moesten immers zo’n 20.000 deelnemers op tijd aan de start verschijnen.
Op weg naar de bus kwam ik erachter dat ik mijn spelden om mijn startnummer op te spelden nog in het appartement had laten liggen. Niet bepaald een ideale start van de wedstrijddag. Goede voorbereiding blijkt toch niet altijd het halve werk te zijn. Het zal ongetwijfeld de wedstrijdspanning zijn geweest.
Tijdens de busrit konden we alvast een groot deel van het parcours bekijken. De route liep grotendeels over een lange, rechte snelweg van Marathon naar Athene. Toen drong ook langzaam het besef door dat er toch behoorlijk wat hoogtemeters overwonnen moesten worden. Aangezien we in Nederland weinig hoogteverschillen kennen, had ik daar dus ook maar minimaal op getraind. Gelukkig zaten er maar 380 hoogtemeters in het parcours...
Eenmaal aangekomen bij de start begon de wedstrijdspanning toch aardig op te lopen. De start was overigens uitstekend geregeld, met veel verschillende startwaves. De eerste lopers vertrokken om 09.00 uur, terwijl ik zelf pas 35 minuten later eindelijk mocht beginnen. Voor onderweg had ik zeven gelletjes meegenomen om mijn koolhydraten aan te vullen. Ik had me voorgenomen om er ieder halfuur eentje te nemen. Zo was het na ongeveer zes kilometer al tijd voor mijn eerste gelletje. Op dat moment hadden we ook meteen de enige echte bochten van het parcours gehad. We liepen namelijk nog even langs het monument van de Slag bij Marathon. Een hoop zand, veel meer dan dat was het eigenlijk niet.
Na tien kilometer was het tijd voor de eerste heuvel. Omdat we nog redelijk aan het begin van de wedstrijd zaten, ging me dit prima af. Het daaropvolgende stuk, dat lekker naar beneden liep, zorgde er misschien wel voor dat ik mezelf wat overschatte. Vanaf kilometer 19 tot en met kilometer 31 was het aan één stuk door klimmen. Ik begon hier voortvarend aan en had voor mezelf de top als eindpunt in gedachten gehouden. Daarna was het immers toch alleen nog maar bergafwaarts. Nou ja, nog zo'n elf kilometer te gaan...
Achteraf gezien heeft de man met de hamer hierdoor mogelijk wat eerder toegeslagen dan gehoopt. Als ik eraan terugdenk, heb ik vanaf kilometer 26 tot aan de finish enorm afgezien. Sterker nog, ik kan me van dit gedeelte van het parcours eigenlijk nog maar bijzonder weinig herinneren.
Toch had ik, eenmaal boven aangekomen, nog goede hoop om onder de vier uur te finishen. Ik probeerde het tempo dat daarvoor nodig was dan ook zo lang mogelijk vast te houden. Dat lukte helaas nog maar een paar kilometer, totdat ik besefte dat ik dit onmogelijk nog tot aan de finish kon volhouden. Alsof dat nog niet genoeg was, schoot op kilometer 41 ook nog eens de kramp in mijn kuit. Dan maar strompelend verder, maar wandelen was geen optie.
En toen kwam eindelijk de finish in zicht. In de laatste honderden meters door de straten van Athene werd je door het publiek naar de eindstreep gedragen. Met als ultieme beloning de iconische finish in het Panathinaiko Stadion.
Ongetwijfeld heeft deze marathon me een paar levensjaren gekost, maar dat was deze ervaring het zeker waard!
Ook nog een tip van mij: mocht je ooit een marathon willen lopen, kies dan vooral een wat leukere marathon uit. Bij voorkeur eentje met iets minder hoogtemeters.
Warme groet,
Niek Franken
Lid van de Circulairecommissie
[1] Niek Franken
