Waarde lezer,
Na weken van plannen, verschuiven, afzeggen en weer opnieuw plannen wast het 28 oktober jongstleden dan eindelijk tijd voor ons eerste commissieuitje. Wat is een beter recept voor een goed commissieuitje dan heel veel bier? Dat bestaat niet! Dus besloten wij bij Rosalie te gaan traplopen. Ik hoor u (lees: Floortje) denken: “Wie is Rosalie? Die zit toch niet in de commissie?”. Rosalie is een restaurant in Tilburg, waar je 6 verschillende biertjes van La Trappe kan drinken. Alle biertjes doe je twee keer, behalve de Quadrupel, deze doe je maar één keer (LAF!). Zo waren er voor iedereen dus 11 biertjes. Althans ons kersvers nieuw actief kader lid, Jan, moest eerder naar huis, dus hij heeft er wat minder op, maar de rest daardoor wat meer. Wat voor sommige niet geheel verstandig was. Ons voorzittertje, mevrouw Puff, feutneus of beter bekend als Wouter G. had bij de het VTO al de nodige biertjes gedronken. Hij was er zelf ook van bewust dat hij aardig beschonken was, dus sprak hij de legendarische worden uit tegen de serveerster “Ik ben dronken, mevrouw”. Bedankt voor de toelichting Wouter, dat had ze waarschijnlijk nog niet door.
Na het traplopen waren we naar ons eigen zeggen nog niet dronken genoeg, dus hebben wij nog ons uiterste best gedaan zo dronken mogelijk te worden voor we Huize de Beer zouden gaan lastigvallen. Rond een uurtje of 1 hebben wij de bewoners van Huize de Beer opgezocht in de stad. Uiteraard moest er eerst nog gegeten worden, waarna we onze fietsen gingen zoeken. Ondertussen had ook Floortje het hazenpad genomen en zouden Niek en Gijs wel meegaan. Na een tijdje wachten belde ik, Kobus, mijn commissiegenoten op waar ze blijven, toen kwamen zij met het heugelijke nieuws dat Niek zijn band lek was. En omdat Niek het heel spannend vond alleen naar huis te lopen, heeft Gijs deze zielige jongen naar huis gebracht. Later bleek dat Niek zijn band helemaal niet lek was, maar goed hij was nu al thuis.
Vervolgens ben ik met de heren naar huis gefietst waar Gijs een tijdje later ook kwam aanzetten. Als allereerst was ons doel heel het huis bij elkaar krijgen, we hadden echter nog twee problemen. Jaiwant was in de stad en Fabian was aan het slapen. Het eerste probleem was lastig op te lossen, maar het tweede zal moeten lukken zul je denken. We zijn de kamer van huisfeut Fabian binnengestormd en hem uit zijn bed getrokken. Toen we hem even 5 minuten uit het vizier hadden lag hij al weer op één oor. Toen hebben we het wat voortvarender aangepakt en zijn we met z’n allen in zijn kamer gaan zitten, zodat hij wel wakker moest blijven. De vragen waren, zoals je van de circulairecommissie gewend bent, intellectueel op zeer hoog niveau. De exacte vraag zal ik niet herhalen, maar ik geef je wel een hint: het gevolg van de vraag was dat we de deur van Fabian eruit hebben getild. Vervolgens ging het gesprek verder wat er vervolgens toe leidde dat ook de deur van Timo en Milan eruit werden getild. Als de circulaire lastigvalt doen we het uiteraard goed.
Zoals gewoonlijk was Tuur weer non-verbaal, maar hij kon nog wel redelijk goed nadenken en heeft zijn deur op slot gedaan, waardoor we zijn deur helaas niet uit de scharnieren konden tillen. Na een tijdje met Fabian te hebben gepraat over…, (ik heb geen idee meer, ik was dronken) besloot ik maar boven te gaan kijken, want het duurde nogal lang. Hier trof ik Timo en Milan aan met beide een deur in hun handen, ze waren ondertussen al een kwartier bezig deze terug in de scharnieren te krijgen. Toen heb ik ze maar even geholpen, zo ben ik dan ook wel weer. Toen zijn we weer naar Fabian z’n kamer gegaan, waar op dat moment Fabian niet meer was. We besloten we zijn matras te gaan verstoppen. Helaas had die deze weer snel gevonden.
Om toch nog een soort interview ervan te maken hebben wij enkele vragen gesteld aan Fabian hoe hij het bij de Smeetskring vond. Ik heb geen idee meer wat die heeft geantwoord, maar volgens mij had hij het erg naar zijn zin. Wat ons wel opviel op de kamer van de actieve eerstejaars was de collectie Monsterblikken op zijn kast, deze verzamelt hij. Ook heeft hij sommigen in een bijzonder figuurtje gevouwen. Als je een keer niet op de kamer bent, moet je je tijd natuurlijk ergens anders aan besteden.
Na een tijdje met elkaar te praten bedacht ik mij dat we bezig waren met lastigvallen, dus besloot ik de deur van Fabian er weer uit te halen. En deze had ik vervolgens tegen z’n kast aan gezet. Toen er vervolgens iemand binnen kwam lopen en niet door had dat de deur niet in zijn scharnieren zat, trok hij aan de deurklink en krijg hij de deur op zijn hoofd. Vervolgens zette hij de deur niet geheel voorzichtig tegen de kast aan waar de Monsterblikken verzameling van Fabian op stond. In paniek sprong hij uit zijn bed om er voor te zorgen dat niemand de blikken zal platstampen.
Ondertussen had ik genoeg vervelend gedaan en besloten we op de kamer van Timo een serieus interview te houden. Maar voor het interview kon beginnen besloot de eigenaar van Club H opeens zich tot zijn ondergoed uit te kleden, hij krijg het denk ik te warm van het vragenvuurtje. Onze eerste vraag was: “Hoe ziet de Smeetskring er over 10 jaar uit?”. Hier kwam niet echt een concreet antwoord op. We hebben namelijk de komende 45 minuten gepraat over dat steeds minder studenten op kamers gaan en studenten minder lang willen studeren. Onze conclusie was dan ook dat dit er in resulteert dat er helaas steeds minder mensen op activiteiten en borrels komen van de Smeetskring.
Onze eerste vraag was tevens ook onze laatste vraag. Het was ondertussen al een uurtje of vier, Timo lag al te slapen, ik was moe en ik had ondertussen wel genoeg voer om een leuk artikel te schrijven. Het lastigvallen is in ieder geval zeer goed gelukt.
NB: Of alles wat ik heb geschreven ook daadwerkelijk in deze volgorde is gebeurd en of ik de juiste personen heb genoemd, durf ik mijn hand niet voor in het vuur te steken. Ik was namelijk ook niet meer geheel nuchter.
Warme groet,
Kobus Verpoort
