Soms doe je iets in het leven en dan denk je: waar ben ik aan begonnen? En heel eerlijk, ik had wel even zo’n momentje toen ik in de aankomsthal van de luchthaven Ministro Pistarini International Airport, kortgezegd Ezeiza International Airport, of voor de niet-vliegtuigfanaten: Buenos Aires, aankwam. Daar stond ik dan. Te wachten op een groot avontuur dat het zou moeten worden, maar goed, eerst een taxi naar mijn studio zien te regelen. Op de luchthaven toch maar begonnen in het Engels een taxi te regelen; het ging voorspoedig, dacht ik. Eenmaal in mijn studio aangekomen dacht ik wel: wow. Dit wordt dus mijn leven voor de komende vijf maanden. En die vijf maanden waren niet zomaar vijf maanden.
Maar hoe kwam ik überhaupt in Argentinië terecht? Met Fiscale Economie wordt het je niet bepaald makkelijk gemaakt om naar het buitenland te gaan. Zelf moet je je hele curriculum omgooien. GEIBR en VPB bijvoorbeeld al in het tweede jaar. En zo zijn er nog wel meer dingen die je zelf moet regelen. Tijdens mijn bachelor dacht ik daarom ook nog helemaal niet na over een eventuele exchange naar het buitenland. En toen, zo in het derde jaar van mijn bachelor, begon het op de een of andere manier toch wel te kriebelen. Ik wilde al jaren vloeiend Spaans leren en alle YouTubers en TikTokkers zeggen dan dat jezelf onderdompelen in die taal de beste optie is. Bachelor exchange kon niet meer, dus dan maar tijdens mijn master, dacht ik. Goed, en dan ging ik maar een half jaar naar Madrid. Ja, Madrid, lekker dicht bij huis en als het dan saai of moeilijk wordt, of als ik heimwee krijg, vlieg ik lekker even op en neer. En oh ja, mijn vrienden kunnen makkelijk komen, win-win. Argentinië is dan een mooie tweede keus, voor you never know. Het werd dus Argentinië: niet meer weekendjes naar huis en geen vrienden die makkelijk kunnen komen. Maar goed, ik wilde Spaans leren en dit zou een onvergetelijke ervaring zijn. Dus daar ging ik.
Na het eerste weekend in mijn studio te hebben gezeten, te hebben uitgezocht waar de supermarkt zit en een veel te moeilijk Spaanstalig boek te hebben gekocht was het eindelijk maandag. De dag waarop ik mijn eerste Spaanse les zou hebben, want, zo dacht ik, ik ga twee weken eerder daarheen om vast mijn Spaans te verbeteren. Dit was ook wel nodig, aangezien mijn colleges voor 60% Spaanstalig zouden zijn. Nu is het Argentijnse Spaans heel anders dan het Europese Spaans wat ik al een beetje kon door mijn taallessen aan de uni hier in Tilburg. Dit was een kleine tegenslag, maar goed, gewoon herpakken en doorgaan. De Spaanse lessen gingen me daarna best wel gemakkelijk af, wellicht omdat ze me na een mondeling kennismakingsgesprek hadden ingedeeld in niveau A1+. (Volgens Tilburg University zou ik al B1 Spaans kunnen.)
Deze lessen waren een goede manier om al snel nieuwe mensen te leren kennen, die mij de eerste weken voor de start van de uni geholpen hebben om snel de stad te leren kennen. Want, alleen in een andere stad, een andere cultuur en van alles; het is toch wel wennen. Gelukkig zijn er in zo’n grote stad ook heel veel leuke dingen te doen. Katy Perry gaf toevallig een concert, dus daar moest ik heen. Ik kreeg mijn twee net gemaakte vriendinnen zo ver om mee te gaan naar het concert, want ja, zeg nu zelf, wanneer ga je in je leven ogg een keer naar Katy Perry live in Buenos Aires..? nooit.
Daarnaast maakten we ook meteen plannen om naar de watervallen van Iguazú te gaan. Het eerste tripje van mijn exchange was hiermee een feit. Daarna kwamen we erachter dat Salta ook mooi zou zijn. Een berg met zeven kleuren. Om daar te komen moesten we een auto huren, nou, ook dat was geen probleem. Nu was ik daarheen met twee Duitse studenten die ik had leren kennen op mijn taalschool. Zij wilden dolgraag in een hostel slapen, uiteraard een gay-friendly hostel uitgekozen, en zo kwamen we daaraan.
Nu zijn hostels over het algemeen niet helemaal mijn ding, maar om niet meteen als een ‘verwend’ kind over te komen ging ik toch maar mee. Vanuit een duister schurftverleden ben ik altijd paranoïde voor schurft, bedwantsen of elk diertje dat je huiduitslag kan geven. Het hostel was vier euro per nacht, maar daar kreeg je dan ook veel voor terug. Zoals gratis bedwantsen, jawel: ik trok de deken open en daar liepen ze. In één woord: horror. Dus ik stamelde het uit: “but I euhm, I eum never don’t gonna sleep like in a bed with this”. (Voor de liefhebbers: de video staat nog op mijn telefoon.) Goed, plan de campagne: Booking.com en een hotel zoeken. Tenminste, ik… die twee gekke Duitsers zijn daar gewoon gebleven. Hij had wel wat ergers meegemaakt in zijn studentenhuis in Frankfurt. Prima, maar mij niet bellen. Dus daar vertrok ik met mijn koffers naar een hotel; mijn doel om niet verwend over te komen was bij deze dus mislukt. Daarna was het een supermooie reis waarin we veel mooie dingen hebben gezien, van bergen tot grand-canyon achtige landschappen. In Argentinië heb je eigenlijk alle landschappen die er op de wereld zijn samen in 1 land.
En dan, Buenos Aires, oftewel: Ciudad Autónoma de Buenos Aires, mijn thuis. Wat is daar zo allemaal te doen? Ten eerste: zeker een aanrader voor een lange zomervakantie, al is Argentinië dat in zijn geheel. (Ik zou in de winter gaan, want dat is daar zomer ;)). Ik woonde zelf aan de rand van Palermo, dicht bij de Subte (zo heet de metro daar). In Palermo zitten veel leuke barretjes en restaurantjes. Zelf heb ik veel thuis gekookt, helemaal in mijn cooking-era. Pasta, vlees en sushi, daar heb ik wel zo’n beetje op overleefd daar. Iedere dag ging ik 30 minuten met de Subte naar Microcentro (het ‘centrum’ van de stad, al heb je in zo’n grote stad niet echt één centrum), want daar zat mijn taalschool en mijn universiteit.
Na drie weken daar begon dan toch eindelijk de universiteit. Tilburg University heeft een partneruni genaamd Universidad del CEMA, waaraan ik studeerde. Tijdens de introductiedag zat ik nog te huilen in een hostel vol met bedwantsen, maar de tweede dag was ik er wel bij. Drie andere mensen in totaal. Wéér één Duitser, één Franse en één Zwitser. En je zult het niet geloven: de Franse jongen, genaamd Théophile (Theo dus), was net als ik naar Salta geweest. Echter, hij was niet zo slim om zijn bed te controleren in zijn hostel. Je raadt het al: hij had wel bedwantsen meegenomen naar zijn studio in Buenos Aires. Zijn hele lichaam zat onder de rode beten van die beesten. Dit is dan ook wel de zes weken daarna zijn persoonlijkheid geweest. Aangezien ik ervaring had met schurft bestrijden, hadden we meteen een raakvlak voor een, wat later uitgroeide tot een mooie, leuke vriendschap.
Na de eerste week colleges te hebben gehad, waren wij dus samen naar de winkel gegaan voor nieuwe kleding en schoenen. Al zijn kleding zat in vuilniszakken in de diepvries, want na zeven dagen op -18 graden gaat een bedwants dood. Daarnaast is er een professioneel bedrijf geweest dat elke hoek van zijn appartement heeft bespoten. En gelukkig voor hem is hij na die zes weken er wel in één keer vanaf gekomen, wat voor bedwantsen nog een wonder is.
Nu zul je wel denken: en colleges dan? Jazeker, ook die waren er, wel grotendeels in het Spaans. Maar eh, ik kan dat. Na de eerste twee weken echte dedication viel dat toch wel tegen. Extra focus dus op meer Spaans leren en zo ging ik in de volgende weken ook terug naar mijn taalschool van de eerste weken. Mijn vakken op de uni bestonden voornamelijk uit macro-economie, micro-economie en andere economie gerelateerde vakken, iets met Nederlands of Europees fiscaal recht was daar niet te vinden.
Zoals ik al had geschreven is het voor mijn vrienden lastig om mij ‘even’ te bezoeken, en terecht natuurlijk. 14 uur vliegen en tijdverschil. Een vriendin is me wel een weekje komen opzoeken. Nadat ze terugging naar Nederland, dacht ik wel even: ik zit hier nog 2,5 maand en eigenlijk heb ik, naast de uni, nog geen leuke trips in het vooruitzicht. Daar moest iets aan gebeuren. Nou bleek een andere vriendin rond te reizen door Midden-Amerika. Ze zou in Guatemala zijn in de week dat ik ook kon. Nou, waarom ook niet? Ik ben er nu toch. En zodoende zat ik in het vliegtuig naar Guatemala. Even weg uit Argentinië en opeens was het Spaans praten ook een stuk makkelijker. Samen hebben we daar gekajakt en een zeven uur durende hike gedaan naar de Acatenango, een actieve vulkaan in Guatemala. Super vet! Over deze reis kan ik ook een stuk schrijven, maar dit was meer een vakantie van mijn exchange, dus back to Argentina.
Terug in Argentinie heb ik natuurlijk ook de club onveilig gemaakt. Het nachtleven in Argentinië is wel helemaal anders dan ik gewend was vanuit Nederland. Ik heb daar ook vrienden gemaakt die uit Perú kwamen. Tijdens Halloween zouden we naar een festival gaan in de openlucht. Helemaal leuk! Ik wist al wel van eerdere avonden dat de pre-game met mijn Europese vrienden altijd rond een uur of negen of tien begon. Met echte Zuid-Amerikanen is dat dus pas om twaalf uur. Vervolgens zaten we pas om twee uur in de taxi naar het festival en voordat we binnen waren, was het al bijna drie uur. Ze gaan dan ook standaard door tot zes uur ’s ochtends, dat je de zon ziet opkomen. Vervolgens is om zes uur een festival of feest klaar en gaan ze nog naar een afterparty. En dit zijn hun standaardavonden uitgaan. Het was dan ook niet de enigste keer dat ik pas rond 6 of 7 uur weer thuiskwam.
Daarna duurde het niet lang of ook de volgende reisjes waren weer gepland. In Argentinië is zo veel te zien dat je eigenlijk nooit uitgekeken bent. Bariloche wordt vergeleken met de Alpen van Zuid-Amerika. In Mendoza is de wijn dan weer superlekker en zit je zo tussen alle droge gronden met wijnstruiken, en in het zuiden van Patagonië heb je een hele grote gletsjer met metershoge ijskappen. Hoe veelzijdig wil je het hebben? Naast Argentinië ben ik ook nog met mijn vrienden uit Peru in Lima geweest, wat echt een hele andere beleving is dan Buenos Aires, veel meer USA-lookalike, vond ik. Al met al heb ik vooral veel gereisd en hele mooie dingen gezien.
Mocht je nu zelf ooit denken: ik wil een exchange doen? Dan kan ik maar één ding zeggen en dat is: Doe het zeker! Ik kan het alleen maar aanraden. Het was echt een van de beste momenten uit mijn studententijd tot nu toe, en zou ik terug kunnen naar Argentinië of een exchange nog eens kunnen doen, dan zou ik het zonder twijfels doen. Naast een exchange überhaupt kan ik Zuid-Amerika, en dan vooral Argentinië, enorm aanraden als vakantiebestemming. Het is leuk voor een lange zomervakantie, want in een weekje ben je daar echt nog lang niet uitgekeken, ook al is dat dan wel een goede reden om nog eens terug te gaan. Iets wat ik zelfs na een half jaar daar gewoond te hebben, ook zeker nog ga doen!
